58
10. Jacobus dei gracia Rex Scotorum Magnificis viris senatui et populo lubicensi salutem. Nec litteris nec labori pepercimus, patres amplissimi, vt Illustrissimum nobis auunculum Dacie suecie etc. Regem Reipublice vestre studiosum haberetis, sed cum potencie ambicio, et faccionis auctoritas, plus quam equitas aut humana gracia valeant, et homines sepius eo trahant, vt mutare potius omnia quam pacare studeant, eo fit, vt magnificencias vestras admoneamus, mouenda nobis arma non modo in auunculi Rebelles, sed et in rebellium auxiliarios et fautores fore, quorum opera suecj ad Rebellionem obdurescunt. Verum cum superior estas ad certa pactorum capita vos et auunculum nobis Regem bono principum suasu et celebri conuentu traduxerit, et ea ad nos primum, inde ad Illustrissimum nobis anglie patrem et demum ad cristianissimum gallorum Regem delata tam in manifesto nobis pateant, Vt iniite pridem concordie gratulantes conditionum violatores pro hostibus habere nihil obscure statuerimus. Quamobrem scribimus, ne auunculum nobis Regem grauiore offensa lacessentes ad arma prouocetis, sed pactis (ut conuenerat) stare et vestris litteris ac promissis satisfacere malitis, vt prisca principum gracia vobis integra maneat, et nobis solida vobiscum duret amicicia. Contra vero, si rupta fide Iniurijs et fraude certetur, nos Justam auunculi causam sequj et confederatos nobis principes ad vindictam excitare in presens denunciamus. Quid animj vobis sit, litteris cerciores fieri quamprimum expectamus. Valete patres amplissimi. Ex palacio nostro Apud Edinburghum ix° Aprilis Anno salutis octauo supra millesimum et quingentesimum. Paniter Secretarius. Ex apographo coæuo ab ipso Panitario fidimato, cui a dorso inscriptum est,,Exemplum litterarum regis ad lubicenses.” 11. Obserua(n)cie atque obsequiorum paratissimam exhibitionem. Quotiens, illustrissime atque serenissime rex, lapsis retro temporibus vestre M. litteras accepimus, accepimus sane frequentes: tociens singulari quadam afficiebamur voluptate. nunc vero vt datas no: nono aprilis ad nos perlegimus, non potuimus non commouerj, non quod culpe alicuius metu impendere nobis regias minas doleremus, Sed quod nobis inauditis vestra clementissima serenitas iis visa sit aures solito inclinacius prebuisse, quibus cum nostra estimatio tum huius nostre rei publice dignitas parum cure fuit, Et qui adnisi sunt vestre celsitudinis animum aliquanto a nobis facere alien(i)orem quam, vti speramus, meremur. vt enim transiamus id, quod v. M. non obscurum arbitramur, deditissimis scilicet nos semper in scotie regnum animis fuisse eius que prosperitudinem Incrementum et gloriam magni fecisse, nihil in illustrissimum potentissimum que danorum regem temere moliti sumus,
