231
Vt est natura rapax neque fere contentum præsentibus mercatorum genus, quis scit aut dixerit, quo non se tandem Lubecensium audatia extenderit? Rationem belligerandi inuenerunt, quæ illis quam minimo constat, regibus ac principibus adeoque omnibus in eminentia constitutis certum exitium portendit. Etenim proposita censuum ac uectigalium immunitate rusticos passim ac ciues armant in dominos. Si coeperint imitari exemplum ciuitates magnæ, quæ passim in orbe regibus ac principibus obediunt, id quod Deus optimus maximus clementer auertat, cogitet regia maiestas, quantum ea res non sibi solum sed uniuerso orbi Christiano detrimenti attulerit. Classicum ad turbandum orbis statum cecinere Lubecenses, aliæ ciuitates in Germania tacitæ euentum rei expectant. Si processerit institutum contra nos bellum, dubium non est, quin suum quælibet principem suscipiat lacessendum. Ita rursus ciuilibus armis in seipsam uertetur Germania, ut tum uersa fuit, cum rusticorum ciuili tumultu plus centum milibus hominum periere. Et quis dixerit, quo non se tandem extendet id malum? Natura fere sic comparatum est, quod quæ ubique locorum in peius designantur, ea ab exteris primum omnium in emulationem trahuntur. Nos ut anteeamus hominum turbulentium audatiæ, uitam, ducatus et quicquid habemus rerum periculo exponere non refugimus, idque cum facimus, non putamus nos magis nobis ipsis quam reliquis per orbem monarchis inseruire. Quia uero ab Anglis magna præsidia expectant Lubecenses, uiginti milia aureorum iam impetrauerunt, necessum est, ut nos quoque contraria auxilia queramus. Simul terra et mari negotium nobis exhibent hostes. Vt ad terrestrem conflictum uirium satis habemus, ita ad tuendum mare contra illos, qui et ipsi classe ualent et Danici regni nauibus per proditionem et dolum aucti sunt, potissimum uero qui nauigia ab Anglis sibi summittenda esse palam gloriantur, longe sumus inferiores. Proinde a domino et consaguineo nostro Scotorum rege id petimus, quod per literas rogauimus prius: fatiat regia maiestas, ut subditi sui generosi et magni nominis uiri Albertus Bartuen et Albertus Fagow cum nauibus suis stipendia facturi nos accedant, deinde pro se quoque naues quinque aut sex propungnatoribus instructas huc mittat. Suedorum rex in gratiam nostram infestis signis Scaniam depopulatur, ad instans nauigationis tempus classem suam cum nostra coniunget. Idipsum fatient alij quoque principes. Si a Scotis ea auxilia impetrabimus, quæ nobis summittenda esse speramus, nos caussæ bonitate et amicorum adiutorio facile eo profitiemus, quod amissas Danici regni parteis recuperabimus et sparsam iam in orbe ciuilis dissentionis flammam restinguemus. Nec est quod existimet dominus et consanguineus noster Lubecam rempublicam esse Venetijs similem, quæ sub se regna¹ 1 Hæc quoque ex instructione præcedente repetita sunt, ex articulo, cui inscribitur „Lubecensium respublica qualis", vsque ad vocabula, quæ sunt: „,in sedem locumque est receptus" (pagg. 224-225). 29*
