77
109. Oratio Petri Suauenii ad Franciscum I habita. 1537, ineunte mense Nouembri. Christianissime ac potentissime rex, domine clementissime. Misit me ad maiestatem uestram illustrissimus princeps Dei gratia Cristianus, Danorum, Noruagicorum, Gothorum et Vandalorum rex, adeoque commisit, ut maiestatem uestram nomine suo quam possim reuerenter et amanter salutarem. Quod si regia maiestas uestra cum suis omnibus uiueret ac ualeret rectissime adeoque foelici rerum omnium successu frueretur, esset hoc regi meo tam gratum auditu, quam quod accidere posset gratissi- Deinde dedit mihi rex meus has literas creditiuas, ut uocant, super certis quibusdam negotijs ad majestatem uestram perferendis, quas rogo, ut maiestas uestra perspicere dignetur, ego deinde, quid iussus dicere aduenerim, quanta potero diligentia exponam. mum. Christianissime ac potentissime rex. Dubium non est, quin regia maiestas uestra in recenti memoria habeat, quod in hyeme transacta oratorem suum dominum Georgium Lucken ad regem meum miserit non alia de caussa, quam ut indicaret, regiam maiestatem uestram illustrissimo principi Dei gratia Iacobo Scotorum regi filiam suam in matrimonium dedisse adeoque id studio habere, ut foedere quodam tam Scotorum quam Anglorum regem sibi adiungeret, in quo libenter uidere uellet regem meum compræhensum, ut quæ fraternum amorem, quo foelicis recordationis regem Fridericum complexa sit, ne in filio quidem rege meo imminuerit. Simul et futurum existimauit regia maiestas uestra, si ad hunc modum quattuor reges in unum aliquod foedus consensissent, quod hostibus quibuscumque etiam facile possent resistere. Tam ea grata regi meo legatio fuit, ut sine longiori deliberatione responderit, se ad contrahendam firmandamque cum maiestate uestra amicitiam consiliarios suos quamprimum in Gallias mittere uelle, qui rerum suarum statum, qualis ille in præsentia sit, aperirent et de foedere tractandi concludendique potestatem adferrent secum. Quamobrem ea legatio huc usque se extraxerit, imo quod ne nunc quidem præter me unum adueniat quisquam, id primum iussus sum regiæ maiestati uestræ indicare, quibus de caussis acciderit. Nam ab instituto quamprimum et cum plenaria potestate mittendi non uoluntas sed maxima necessitas regem meum abstraxit hactenus, isque ut est ex superiorum bellorum turbis in multa coniectus negotia, quæ consiliarios suos tenent sollicitos atque occupatos omnes, ita, dum studet a confusione expedire sua regna, ius in ijs constituere et exulceratos inter se inuicem animos subditorum in gratiam redigere, non solum pro se satis habet, quod agat ipse, sed et suis omnibus negotium facessit. 10*
