216
quo uolumus penetrare, Christianissimo regi inseruire et alteri exercituj, qui ab altera parte impressionem facere debet, ut in casu tali conuentum est, se coniungere poterit. Hæc uoluimus, ut dominatio tua sciret, et hunc nunctium etiam propterea ablegauimus. Quam etiam impensissime rogamus, ut de Christianissimj regis uoluntate, quod ad stratagema nostrum attinet, quam primum respondere nobis uelit, ut sciamus, solum quid nos studio habere debeamus, uerumetiam ne rex noster inutilibus impensis, quæ in milites colligendos et sustentandos fatiendæ sunt, grauetur. Hijs paucis dominationem tuam ualere cupimus, a qua etiam responsum expectamus. non E scheda primæ scriptionis Petri Suauenii, qui etiam alteri folio versionem Germanicam harum litterarum inscripsit. 163. Legatio domini De Cruce. Responsum ad legationem datum. a. Caput mandatorum et uoluntatis regis Christianissimi illud est, videlicet vt ne quicquam molestiæ rex Dacie suis in rebus adhiberi sinat, nec in negocio, quod habet cum duce Friderico palatino, ullam suarum rerum partem infirmet atque imminuat. Atque etiam rex Christianissimus hortatur regem Dacie, ut ne quo incommodo affici regnum suum permittat, nam si aliquo incommodo afficeretur rex Dacie, regis Christianissimi incommodum etiam futurum. Nichil enim desiderat rex Christianissimus quam regis Dacie amplitudinem atque gloriam, totaque causa mee profectionis ad regem Dacie est, ut sue serenissime maiestati notas et declaratas faciam petitiones amicorum ducis Federicj. Cuius Federici negocia nec eorum, qui imperatori adherent, ulle cure sunt regi Christianissimo nec unquam futura sunt; et ea solum motus ratione rex Christianissimus me dimisit ad regem Dacie, vt palatini non pergant eo progredi, quo ceperunt, scilicet ad imperatoris partes, et ut illos quiescere faciat. Rex Christianissimus per quosdam amicos ducis Federici palatini certior factus est, quod ille Federicus se prebebit facilem ad compositionem discordiarum, que inter regem Dacie et illum sunt, et optare, ut res nota sit regi meo, ut, quoniam est Christianissimus, efficeret authoritate sua, ut discordie principum aliquem finem caperent, quemadmodum id etiam ex parte ducis Federicj regi Christianissimo nunciatum est. Nunc rex Christianissimus pro eo amore, quo regem Dacie complectitur, cupit mentem regis Daciæ super ea re per me intelligere atque etiam, si sua maiestas uellet prescribere diem tractandi negocij, locum et tempus designare, et quos uelit conuenire ex utraque parte, qui rem tractaturi sint, quibus omnibus cognitis (si regi Dacie probabitur et optimum uidebitur) rex Christianissimus conficere tentabit ea, que ad pacem inter regem Dacie et ducem Federicum conciliandam esse usui existimabit; nichil tamen nisi ea, que regi Dacie probabuntur, facturus est rex Christianissimus.
