13
sed quemcumque primum obuium proxime rapere, deprædari, naue et bonis exuere. Nos qui nomine regiæ maiestatis Danorum ea solum de caussa mare occupauimus ualida classe, ut regni ciuitates rebelles unam atqua alteram falsa persuasione Lubecensium in spem libertatis adductas legittima ferre imperia cogamus, et hostibus tantum non etiam amicis noceamus, in aliquo metu eramus, quod attinet ad subditos regiæ maiestatis uestræ, si cursum illis suum hoc tam periculoso tempore permisissemus, ne suo et nostro incommodo hostibus nostris pyraticam exercentibus passim præda fierent. Propterea reditum illos in aduentum illustrissimi regis nostri suspendere iussimus; cæterum, ne quo pacto maiestas uestra nostrum hoc admissum in aliam partem, quam factum a nobis est, interpretaretur, in Care periculum, ut aiunt, fecimus et eam nauem, quæ minus allatura detrimenti uidebatur, etiamsi interciperetur, cum hijs literis maiestatem uestram et patrium solum reuisere permisimus. Si qua in re etiam præterea obsequi maiestati uestræ possemus, id faceremus haud grauate, quam cum imprecatione longæ uitæ et foelicis regiminis Deo iugiter incolumem commendamus. E charta primæ scriptionis Petri Suauenii. Litteræ Henrici VIII die 5 Nouembris 1535 ad senatum Hamburgensem scriptæ, de Bonero et Candishe oratoribus suis bene receptis gratias agentes et auxilium vrbis Hamburgensis conatibus ipsorum impendendum petentes, in Zeitschrift des Vereins für Hamburgische Geschichte III 212 typis expressæ sunt. Wurmius (Die politischen Beziehungen Heinrichs VIII zu Marcus Meyer und Jürgen Wullenwever pag. 51) fragmentum adfert litterarum Christiani III die 15 Nouembris 1535 ad Henricum VIII datarum. 87. Oratio Suauenii ad Franciscum primum habita. 1535, in Octobri vel Nouembri. Iussit princeps Christianissime ac potentissime rex, domine clementissime. meus, ut maiestati uestræ indicarem, quod proxime apud nos fuit regiæ maiestatis uestræ orator dominus Georgius Lycke, uir optimo loco apud nos natus et principi meo charissimus. Ille ipse negotia quædam attulit ad principem meum et una ad regni Danici consiliarios nomine maiestatis uestræ, quæ suum utrobique pondus et debitam existimationem habuere. Ac primum quidem monuit principem meum, ut sollicite sibi prospiceret in hoc bello, quod in præsentia cum Lubecensibus exercet; maiestatem uestram hoc certo compertum habere, vbi nos satis superque cum hostibus nostris de occupando Danici regni principatu contendissemus, quod uelit cæsarea maiestas una nos et hostes nostros sperato susceptorum laborum euentu frustrare; filiam Christierni regis hoc solum nomine et ea tantum de caussa Friderico Rheni comiti palatino in matrimonium datam esse, ut ille in Dania regnum obtineat, nobis uero oleum et opera, quod aiunt, consimiliter et hostibus nostris perierit. Sed et hoc iussit maiestas uestra, ut ad principem meum deferretur, quod non defuerint in Germania principes aliquot et una ciuitates, quæ regnum Danicum maiestati uestræ habendum possi- 2*
