7IZX ateivis, immunqiong ivp quis ab about steinelos inofeed e illed oila tipus olli asalt danobiv pazint zianinaitiensian Am missules ommastil and bons pail mobin Wangi dua misaol dine spring Vita Andreæ Sunonis standeni gom Archiepiscopi Lundensis. (Auctore P. E. Müller. 1830.) Inter eos, qvi olim rerum gestarum ambitu non minus de republica qvam de ecclesia nostra bene meruerunt, episcopos insignem sibi locum vindicat Andreas, natione Sialandus, Sunonis de Knardrup filius, qvi ætate Canuti Sexti et Waldemari Secundi in Dania floruit. Huic enim viro contigit, non modo gravissima negotia prudenter transigere, sed etiam eximios sui ævi historicos, Saxonem scilicet Grammaticum, Arnoldum Lubecensem et Henricum Lettum (*), rerum a se gestarum vel præcones vel testes nancisci (**). (*) Auctorem chronica Livoniæ a Grubero editæ in fol. 1740. (**) Et Saxonis et Arnoldi de Andrea testimonia sæpius deinceps citanda in ipso opusculi limine integra apponere juvat. Saxo in præfatione historiæ Danicæ hæc habet: „Cujus fatis coepti mei metam præcurrentibus, te potissimum, Andrea, penes quem saluberrimus suffragiorum consensus honoris hujus successionem sacrorumque summam esse voluit, materiæ ducem auctoremque deposco; obtrectationis livorem, qui maxime conspicuis rebus insultat, tanti cognitoris præsidio frustraturus. Cujus fertilissimum scientiæ pectus ac venerabilium doctrinarum abundantia instructum veluti quoddam coelestium opum sacrarium existimandum est. Tu Galliam Italiamque cum Britannia percipiendæ litterarum discipline colligendæque earum copiæ gratia perscrutatus, post diutinam peregrinationem splendidissimum externa scholae regimen apprehendisti tantumque ejus columen evasisti, ut potius magisterio ornamentum dare, quam ab ipso recipere videreris. Hinc ob insignium culmen meritaque virtutum Regius Epistolaris effectus officium mediocritatis limitibus contentum tantis industria operibus exornasti, ut idem postmodum amplissimæ dignitatis viris, ad eum, quem geris, honorem translatus, beneficii nomine expetendum relinqueres. Quam ob rem Scaniam tripudio dissultare compertum est, quod pontificem potius a finitimis mutuata sit, quam ex indigenis legerit; quippe quæ laudabiliter delectum egit, jucunditatem ex suffragio suo meruit. Itaque quum genere, litteris ingenioque niteas ac plebem foecundissimis doctrinæ stipendiis regas, maximum tibi gregis amorem conciliasti, susceptique ministerii partes gloriosa executionis fiducia ad laudis cu. mulum perduxisti. Et ne rerum dominium possessione usurpare videreris, amplissimum patrimonium sacris ædibus religioso liberalitatis testamento legasti, obsitasque curis opes decenter abjicere quam earum aviditate et pondere implicari maluisti. Tu item mirificum reverendorum dogmatum opus complexus, privatisque curis publicæ religionis officia anteponere avidus, pertinentium ad eam
