XXVI
Qvo anno Petrus, Sunonis filius, in patriam redierit, incertum est. Litteræ Stephani modo innuunt eum vivo patre, qvem pleriqve annales anno 1186 mortuum esse testantur, Parisios reliqvisse. Neqve epistola Vilhelmi Abbatis Petro, Parisiis degenti, conscripta (*) certiores habet temporis notas. Qvum vero constet ex epistola Stephani nuper laudata Petrum, cursu studiorum Parisiis nondum absoluto, ob febris qvartanæ molestias in patriam remeasse, ut tenera atas soli natalis beneficio sustentaretur“, concludimus eum triennio vel qvadriennio elapso Parisios reliqvisse, anno fere 1182, atqve eodem anno fratrem Andream scholas Parisienses adiisse. sf hiv kejt tanitusital to ! eqs Qvot annos Andreas in ea urbe inter subsellia degerit, æqve incertum est. Sed ex scriptis ejus elicere licet, eum magna cum diligentia non solum disciplinam sanctiorem, sed etiam dialecticam studiumqve utriusqve juris, tam civilis qvam canonici, tractasse. Docet præterea totius vitæ ejus tenor una cum testimoniis deinceps afferendis, eum mores suos a licentia Parisiis (**) tum grassante servasse intactos. Y es gibt Cursu academico Parisiis absoluto doctum suscepit in Italiam Britanniamqve iter, unde post plures annos Parisios redux publicam ibi aperuit scholam (***). Possunt qvidem verba Saxonis: tu splendidissimum externæ schola regimen apprehendisti, intelligi, ut Stephanus vult (+), de summo magistratu academico Parisiis nonnunqvam externis etiam hominibus delato, qvi non solum litteris, sed etiam genere eniterent; neqve in tanta antiqvitatum academicarum obscuritate hanc hypothesin rebus in facto positis refellere possumus (++). Sed primum qvidem haud verosimile est scholares Parisienses, in og Norge, 2det B., S. 301) Andream una cum fratribus Petro et Johanne prima litterarum elementa sidut in monasterio Ebelholti sub auspiciis Vilhelmi Abbatis didicisse, et deinceps in monasterio Sanctæ Genovefa nactum fuisse magistrum Stephanum Tornacensem. Sed nescio, unde vir doctus hæc hauserit. Vilhelmus certe nusqvam in epistolis suis innuit Andream, qvem sæpius commemorat, suis scholis unqvam affuisse. (*) Scriptor. Rer. Dan. vol. VI. p. 50. Sub finem epistolæ hæc verba leguntur:„Magistrum Andream, qvem in veritate et affectuosissime diligimus, ex parte nostra salutabis.“ Autumat Suhmius hic nostrum intelligi Andream, sed qvum nihil exstet in hac epistola, qvod consangvinitatem inter illum Se Andream et Petrum indicet, et nomen Andreæ satis vulgare fuerit, nihil ex hac salutatione efficitur. Non autem verosimile est, Andream nostrum jam eo tempore evasisse magistrum, qvo frater natu major, et ingenii et diligentiæ laudibus florens, adhuc spectaretur tanqvam adolescens bonæ spei studio litterarum occupatus (vide initium ejusdem epistolæ). (**) vid. Jacob. de Vitriaco in historia Occident. cap. 7. (*) Saxo loco allato. and (+) In notis ad Saxonem p. 9. Cum eo consentit Schlegelius noster v. cl. in notis ad Kofod Anchers Lovhistorie 1ste D. S. 112. (++) Si moneremus doctores vel Theologiæ vel Juris rectores omnium scholarum Parisiensium non fuisse
