17
51 17 ribus constanti firmitate illibata durabat, 2) sub imperio videlicet veteris Kanuti, qvi legis extitit conditor, filii qvoqve ipsius Kanuti, qvi & Austerus sive Durus est cognominatus, licet in regno patri non successerit, sed, tempore continuato, patri regni gubernacula moderanti qvasi coadjutor extiterit, Magni itidem Boni, Svenonis, filii Estreth, Haraldi Hein, Kanuti, qvem in Othoniensi ecclesia martyrium coronavit, Olavi, fratris ipsius, Erici Boni, & ante noni régis imperium, id est, Nicolai, non est violata. Tunc etenim Christiernus, Svenonis filius,. Thukonem Dokasi exempto gladio vulneravit primusqve post Kanuti regis satisfactionem legem castrensem & militarem transgressor violavit. Qvo facto, Nicolai regis perplexa extitit sententia. Nam & regni sui incolumitati hoc adversari, & universis rei cognatis, tanqvam regni potioribus, contrarium existere putabat, si cum probroso nuncupationis vocabulo, id est, Nithingsorth, a regis curia eliminaretur, præsertim qvod duo fratres ipsius existerent famosissimi tunc temporis episcopi, Ascerus videlicet, primus Lundensium archiepiscopus, & Sveno, episcopus Vigbergensis, aliiqve duo germani ejus, Eskillus & Aggo, & reverendus eorum genitor Sveno, filius Trugoti, qui suis temporibus inter primarios regni proceres habebatur. Hi namqve plus honoris incolumitati, qvam censui deferentes, satius decreverunt, qvantumlibet onerosa mulcta pro commisso delicto satisfacere, qvam famæ suæ discrimen incurrere. Diligenti igitur indagatione perscrutantes, Bo, filium Hæthen, Wandalum, consuluerunt, eo qvod & provectæ esset ætatis & veteris Kanuti, qvem leges istas militares condidisse constat, miles egregius extitisset: adhibitis etiam aliis senioribus, qvi gesta temporum memoriæ commendare consveverunt. Ab his sciscitabantur, num similis excessus in recenti cujuspiam hæreret memoria, qvi satisfactione tamen esset emendatus? Qvi dum, accurata deliberatione instituta, nullum talem excessum reminisci poterant, Bo Wandalus in hunc modum respondit. ale:sedilove lov onguqobatini mung monolilimmos movp ia memuat A 7) Cfr. Saxo 200: "Cæterum, eo vivente, militaris mos æqve violatore atqve expiatore caruit. Igitur, dum sic seditiosis occurritur, mens militum a litigiis aberat. In exeqvenda enim ultione, non sangvinis, nec necessitudinis vinculo parcebatur, qvominus damnationis partes legitimo rigore procederent. Nunc vero solutis hebetatisqve pristine militiæ nervis, graviora inter commilitones, qvam exteros, dedecora pariuntur, cum & omnis adversum improbos actio sileat, &, qvi culpæ punitor esse debuecum & omnis adv rat, patronus existat, nec sit, qvi dissolutos militiæ mores præfactius rigidiusqve constringat. Hanc itaqve militaris disciplinæ consvetudinem, diuturna usurpatione firmatam, nostri temporis principes abrogare minime erubescendum duxerunt; ubi enim domestica qvies seditionum fluctibus agitatur, prisce consvetudinis forma convellitur. Qvippe adversum effrenes concitatiqve ingenii tyrones severitate potius, qvam nimio favore ac profusa indulgentia, utendum est. In qvem modum Canuti industria, pro administrandis militaris disciplinæ negociis, syncere ac valenter excubuisse cognoscitur," (3)
